Były Katowice w 2004 roku, był Berlin w 2005 roku i wreszcie Hannover w 2006 roku… 
I believe in kindness.
But it's hard to be kind. We're not trained for it. Kindness is for sissies; we learn that early. "Nice guys finish last." If they even get invited to the race. Kindness is taken for weakness, rube-ishness, stupidity. No one seems to respect the kind. They respect the killer. We're taught to value competitiveness, strength, cunning, Darwin.
I work in the entertainment business, where kindness just never seems to be "in." It's not macho. It doesn't sell tickets. In the movies, the hero never kills the bad guy with kindness. But I believe Economics 101 is right. The value of a thing is determined by its scarcity. Which makes kindness spiritual gold.
I am writing these words a few weeks after my father's death. He was a fervent Republican. He preached an eye for an eye. He was a hawk. But he practiced kindness to everyone, including people he didn't know and people he knew too well. My father wanted to be an actor. He traded his dream for solid middle-class security, a beautiful wife and a son.
For my father, being kind was natural. He had a gift for it. I have to really work at it. I love competing and winning, conquest -- not words you usually associate with kindness.
As I became successful -- famous, even -- my father wasn't jealous. He basked in it. He and my mom came with me everywhere I toured. I'd always stop and introduce him to the audience, and he'd stand and bow. Afterwards, he'd sign autographs. I knew he loved getting the attention.
Only recently did I understand that he loved giving attention as well. He loved the chance to be kind to the thousands of people who came up to him. He drew strength and vitality from that chance to be nice. The chance to learn that gift was, more than anything, his legacy to me. He showed me that kindness doesn't have to be dramatic. It can be very small. It's something that's not expected and that's offered absolutely gratis, no strings -- like an act of friendship. Now, the memories that hold the most peace for me are of kindness, of my dad offering it to strangers.
With my dad's passing, I've resolved to make life more about those moments. My dad taught me that what you do counts. For me, that has to be about being kind, despite the odds. I believe in kindness, plain and simple.
Listen: http://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=5658759
Hyman Kotkin (83) father of magician David Copperfield and president of his son’s fan club, who headed fund-raising for Project Magic, which teams with hospitals to use magic as therapy for disabled patients, died of Alzheimer’s disease in Los Angeles, California on February 23, 2006.
"He thought of anyoneand everyone other than himself."
his son, David
"Każdy przeżywa i doświadcza magii w inny sposób. Sto lat temu, kiedy Louis i Auguste Lumiere stworzyli cinematographe, pierwsi ludzie, którzy zobaczyli poruszające się na ekranie światłocienie, pomyśleli, że to czary; pierwsi ludzie, którzy przez trzymany w ręce instrument usłyszeli głosy mieszkających w odległości wielu mil przyjaciół czy krewnych albo usłyszeli muzykę wydobywającą się z pudełka zwanego radiem, pomyśleli, że to czary. Dla mnie pierwszym spotkaniem z magią był widok białych płatków lecących z nieba i topniejących na mej dłoni..." D.C.
Na swoim łóżku pod oknem Adam starannie ułożył w stos wszystkie poduszki, które mógł znaleźć. Następnie przetarł zimną szybę, robiąc dwa kółka, po jednym na każde oko, i oparł podbródek na parapecie, aby utrzymać równowagę. Czekał. Wydawało mu się, że spędził w tej pozycji całą wieczność, zanim zobaczył dziadka i babcię. Oboje byli w długich, czarnych płaszczach, ale on rozpoznał ich z daleka, ponieważ babcia miała na sobie swój szal, ten fiołkoworóżowy, który sama robiła szydełkiem. Kiedy podeszli bliżej, trzymając się pod ręką i wzajemnie podpierając, Adam wyskoczył z łóżka i wybiegł w piżamie na dwór, aby ich powitać. Dziadek pochylił się, uniósł go i mocno uściskał.
- Myśli, że ciagle jesteś tak młody jak on - powiedziała babcia, czochrając pieszczotliwie włosy Adama i obejmując ich obu. Adam odwrócił głowę, aby spojrzeć na nią, i wtedy mignęło mu przed nosem coś jasnego, białego. Zamknął odruchowo oczy, a kiedy je otworzył, zobaczył, że szal babci jest usiany małymi kawałeczkami czegoś białego, co zdaje się spływać z nocnego nieba. Czegoś magicznego, czegoś, czego nigdy przedtem nie widział.
- Chodźcie do środka, bo zamarzniecie na śniegu! - zawołała jego mama.- Na śniegu - powtórzył Adam. Wyciągnął znowu ręce, aby nałapać więcej białych płatków. Obserwował, jak opadają na jego dłoń. W pierwszej chwili były miękkie i puszyste, po czym zaraz topniały i znikały. Spojrzał w niebo, otworzył usta i wyciągnął język, chcąc sprawdzić, czy uda mu się w ten sposób trochę ich złapać. Zanim Adam ponownie zobaczył dziadka, nadeszły i minęły jego czwarte urodziny. Stało się tak głównie dlatego, że chłopiec wraz z rodzicami przeniósł się na Florydę. Teraz rodzice powiedzieli mu, że babcia wyjechała na zawsze, a dziadek jest samotny i nie czuje się zbyt dobrze. Tak więc dziadek sprowadził się z New Jersey - prosto do pokoju gościnnego - przywożąc ze sobą fotel inwalidzki, wysłużony fotel na biegunach, jedną walizkę ubrań i fiołkoworóżowy szal. Z tym samym radosnym oczekiwaniem, które czuł każdego dnia od czasu, gdy dziadek z nimi zamieszkał, Adam otworzył drzwi jego pokoju. Starzec spał, cicho pochrapując, tak że chłopiec wśliznął się ostrożnie na stary fotel na biegunach z drewna klonu, który stal przy łóżku, i wygodnie się w nim usadowił.
- Cześć, babciu - wyszeptał, uśmiechając się do znajomej fotografii na stoliku nocnym dziadka, tej samej, którą zrobiła jemu i dziadkom mama tego ostatniego dnia w domu w New Jersey. Tego dnia, kiedy padał śnieg. Adam kochał tę fotografię. Przypominala mu o babci, przypominała o nich trojgu, przypominała o śniegu. Przesunął palcem po konturach twarzy babci, jak to już robił tysiące razy. Znał każdy włos jej kunsztownie ułożonej fryzury, każdą zmarszczkę na jej twarzy. Z New Jersey potrafił sobie przypomnieć tylko to ostatnie popołudnie - białe płatkie opadające na babciny szal, obejmujących go babcię i dziadka, śnieg topniejący na jego dłoniach i języku. Adam ściągnął z oparcia fotela szal babci i owinął się nim. Wtulił w niego twarz, rozkoszując się jego miękkością.
- Masz dla mnie całuska, Adamie? - zapytał jego dziadek ochrypłym po śnie głosem, który chłopiec tak kochał. Adam zeskoczył z fotela i objął dziadka, przyciskając usta do jego twardego policzka. Nie czekając, aż zostanie poproszony, położył szal na łóżku i nalał starcomi szklankę wody. Następnie wdrapał się radośnie na łóżko i przytulił głowę do kościstego dziadkowego ramienia.
- Chcesz się pobawić? - zapytał po chwili. Dziadek ponownie ułożył głowę na poduszce. Jego oczy były na wpół zamknięte, a jedną rękę przyciskał do serca.
- Dobry pomysł, Adamie. Już wkrótce będę bardzo zmęczony, a więc zabawmy się teraz. To tak właśnie chłopiec się dowiedział, zanim mu o tym powiedziano, że jego dziadek umiera. Nie wiedział dokładnie, co to oznacza, tyle tylko, że ma to coś wspólnego z niebycie już więcej.
- Wymyśl coś specjalnego - powiedział dziadek.
- Ja zamkne oczy i trochę odpocznę, a ty mi zrobisz niespodziankę. Adam nie musiał długo myśleć. Wiedział, co sprawi radośc jemu i równie mocno uraduje dziadka. Rozejrzał się po pokoju w poszukiwaniu tego, czego potrzebował. Kiedy to zobaczył, zsunął się z łóżka i ściągnął ze stolika notatnik. Skoncentrował się i wydarł z niego pierwszą kartkę. Odgłos dartego papieru obudził dziadka.
- Co ty robisz Adamie?
- Robię śnieg - wyjaśnił chłopiec. Coraz szybszymi ruchami podarł kartkę na malutkie kawałki, po czym rzucił je w górę.
- Popatrz, dziadku - powiedział, machając rękami i kręcąc się w kółko.
- To śnieg. - Jest piękny. - Dziadek był już całkowicie obudzony i siedząc na łóżku, obserwował, jak ostatnie kawałeczki opadają na podłogę. Adam kontynuował zabawę do czasu, aż podarł na strzępy ostatnią kartkę, a podłogę pokryła warstwa bieli. Kiedy już nasycili się widokiem śniegu, dziadek zasugerował, żeby Adam posprzątał wszystko, zanim przyjdzie jego matka. Niechętnie, z oporami, chłopiec zmiótł cały śnieg i wrzucił go do kosza na śmieci. Przez dwa następne dni Adamowi zezwalano tylko na to, aby zerknął do pokoju dziadka i powiedział mu dzień dobry. Trzeciego dnia dziadek wydawał się znowu taki sam jak kiedyś. - Wcale się nie bałem, że mnie opuścisz, dziadku - odezwał się Adam. Nie zamierzał tego powiedzieć, ale słowa mu się jakoś same wyrwały.
- Opuścić? - Dziadek roześmiał się cicho i wskazał ręką swój fotel inwalidzki, który stał złożony w narożniku pokoju.
- Dokąd miałbym się udać, jeśli moje serce jest tutaj, przy tobie? - Popatrzył w oczy wnuka i jego głos spoważniał.
- Co ty próbujesz mi powiedzieć, Adamie? Chłopiec milczał. Chciał powiedzieć: "Wiem, że niedługo umrzesz i że to nie jest w porządku", ale coś go powstrzymało. - Pamiętasz ten dzień, kiedy robiłeś śnieg? - zapytał dziadek, który domyślił się przyczyny lęków Adama.
- Powiedziałem ci wtedy, że pewnego dnia będę naprawdę zmęczony...
- Tak, ale... - Hola, poczekaj chwilkę. - Dziadek uniósł rękę; skóra na niej była tak cienka, że prawie przezroczysta. - Porozmawiamy później. Wskazał nowy notatnik, który leżał na jego nocnym stoliku. Adam wyciągnął po niego rękę, po czym zerknął na dziadka, który uśmiechnął się konspiracyjnie i powiedział:
- Tym razem podrzyj to na naprawdę malutkie kawałeczki. Okno było otwarte, dzięki czemu od morza wpadała do pokoju ciepła bryza, utrzymując rozrzucany przez Adama śnieg dłużej w powietrzu. Długo tańczył wśród opadających płatków - tak długo, że zarówno on, jak i dziadek zapomnieli o upływie czasu. Kiedy sobie o tym przypomnieli, było już za późno. Otworzyły się drzwi i w progu ukazała się matka Adama.
- Och, Boże. Co za bałgan. Adam zerknął na dziadka, który mrugnął do niego, ale nic nie powiedział. Nie czekając na dalsze wyrzuty, chłopiec obiecał:
- Ja to posprzątam, mamo. I posprzątał. Następnego ranka dziadek Adama już nie żył. Pod wieczór zabrali go z domu. Dziadek był jego przyjacielem, kolegą, doradcą - jego jedynym towarzyszem zabaw. Adam czuł się samotny, opuszczony i zagubiony. Odwiedzanie pokoju dziadka niewiele pomagało, gdyż matka urządziła w nim pomieszczenie do szycia. Gdyby nie fotografia i fiołkoworóżowy szal, Adam mógłby dojść do wniosku, że dziadek i babcia nigdy nie żyli. Fotografię - tę, na której stali we troje tego dnia, gdy spadł śnieg - przechowywał w swoim pokoju. Spał z nią pod poduszką, owinięty szalem babci, ale to nie wystarczało. Dziadek i babcia odeszli, i to nie było w porządku. Śnił o nich każdej nocy. Dziadek zawsze stał w śniegu, a i babcia zawsze tam była. Wołał - Dziadku! i wyrywany ze snu własnym głosem, budził się na poduszce mokrej od łez. Pewnej nocy po takim śnie owinął fotografię w szal babci i wybiegł na zalaną światłem księżyca plażę. Rozwinął szal i położył go na piasku jak plażowy ręcznik. Ustawiał właśnie fotografię, kiedy nadleciał do niego niesiony przez wiatr kawałek papieru. Chwycił go i zgniótł w palcach. Podarłszy papier na drobniutkie kawałki, rzucił je w powietrze, zamknął oczy i wyciągnął ręce. Otwarte dłonie skierował w stronę nieba i zamarł w bezruchu, czując, jak wiatr rozwiewa mu włosy. Po chwili otworzył oczy. Szal babci był usiany drobnymi plamkami czegoś, co zdawało się spływać z nieba. Płatki były także na jego rzęsach i nosie. Adam obserwował, jak śnieg opada na jego dłoń. W pierwszej chwili płatki były miękkie i puszyste, po czym zaraz topniały i znikały. Spojrzał w niebo, otworzył usta i wyciągnął język, chcąc sprawdzić, czy uda mu się w ten sposób trochę ich złapać...
